Przez państwa należące do OECD wysuwanych jest wiele ważnych wskazówek, podnoszących wymagania dotyczące informacji oraz poradnictwa zawodowego. Jedną z najważniejszych jest wzrastający nacisk na możliwość kształcenia się przez całe życie dla wszystkich. Elastyczne ścieżki nauczania początkowego, możliwość powrotu do szkoły dla tych, którzy wcześniej ją opuścili, oraz możliwość powrotu na studia przez całe życie, wszystko to wymaga zaawansowanej i dobrze rozwiniętej informacji oraz systemów poradnictwa zawodowego, jeżeli mają być one efektywne. W tym samym czasie państwa należące do OECD wprowadzają politykę aktywnego zatrudnienia oraz opieki społecznej, jednocześnie wymagając, aby ludzie angażowali się w szukanie pracy, edukację oraz szkolenia, jeśli mają wciąż dostawać wsparcie. Kroki te również zwiększają zapotrzebowanie na poradnictwo i doradztwo zawodowe; wydają się one najbardziej efektywne, gdy klienci sami opracowują i wprowadzają własne plany w porozumieniu z doradcą. Ostatnio pojawiające się naciski na usługi pomagające w karierze zawodowej, koegzystują z odwiecznym argumentem przemawiającym za lepiej rozwiniętą informacja zawodową, co pomaga podpierać dynamiczny i elastyczny rynek pracy. Jednakże obok nacisków na szerszy dostęp do usług poradnictwa zawodowego, zarówno ostatnio dokonany przegląd sposobów przechodzenia (transition) ze szkoły do pracy, jak i aktualny przegląd sposobów i metod kształcenia dorosłych, wykazały w wielu państwach słabe strony w organizacji i dostarczaniu orientacji, poradnictwa i informacji zawodowej (pomijając kilka indywidualnych przykładów innowacji i dobrej praktyki).

Głównym wyzwaniem, przed którym stoją poszczególne rządy, jest problem dotyczący poszerzenia dostępu do tych usług i to w taki sposób, aby utrzymać ich jakość, a jednocześnie móc zapewniać o ich przystępności. Jest to tło dla nowej działalności polityki wobec orientacji, poradnictwa i informacji zawodowej, co zostało poparte przez Komisje: Edukacji, Zatrudnienia, Pracy oraz Komisję Socjalną pod koniec 2000 roku. Przegląd pozwoli spojrzeć na kilka głównych kwestii: wyposażanie w personel, dostęp, finansowanie, metody dostarczania,  sposób zapewniania jakości, koordynowania usług i kierunku rozwoju polityki społecznej oraz dowody oparte na orientacji, poradnictwie i informacji zawodowej. Jak dotąd swoje uczestnictwo zadeklarowało 12 państw: Australia, Austria, Czechy, Dania, Finlandia, Niemcy, Irlandia, Korea, Holandia, Norwegia, Hiszpania oraz Wielka Brytania. Każde z nich wypełni szczegółowy kwestionariusz – zadanie, które większość ocenia na 3 do 7 miesięcy – oraz zostanie odwiedzone przez grupę ekspertów, którzy zapoznają się z programem. Zostanie on uzupełniony przez dokumenty pochodzące od konsultantów oraz wyniki międzynarodowej ankiety przeprowadzonej przez OECD w szkołach średnich w 2001 roku, zawierającej pytania dotyczące usług związanych z karierą zawodową. Działalność ta jest prowadzona we współpracy z Międzynarodowym Stowarzyszeniem Poradnictwa Edukacyjnego i Zawodowego (International Association for Educational and Vocational Guidance) oraz Komisją Europejską, natomiast OECD ściśle współpracowało z organizatorami międzynarodowego sympozjum w Vancouver w marcu 2001, poświęconego rozwojowi kariery zawodowej oraz polityce społecznej.

Konferencja podsumowująca wyniki odbędzie się w 2002 roku. Po opublikowaniu końcowego raportu z działalności, kolejna konferencja dotycząca wprowadzenia polityki oraz jej rozszerzenia odbędzie się w połowie 2003 roku.

Wszyscy uczestnicy sympozjum postarają się prześledzić ten projekt bardzo uważnie. Wnioski będą bezcenne, podczas pracy przedstawicieli sympozjum, przyczynią się też do powstania programu Międzynarodowego Sympozjum 2003.

Richard Sweet, OECD, International Steering Committee