Na początku marca Kanada miała zaszczyt być gospodarzem Sympozjum 2001 – „Poradnictwo zawodowe a polityka społeczna”. Grupy ludzi tworzących politykę społeczną oraz specjalistów z dziedziny poradnictwa zawodowego (rozwoju kariery) z 17 krajów świata, razem z przedstawicielami 4 międzynarodowych organizacji (Banku Światowego, Organizacji Współpracy Gospodarczej i Rozwoju – OECD, Międzynarodowej Organizacji Pracy, Komisji Edukacji Unii Europejskiej), zebrały się razem w Vancouver połączone świadomością, że rozwój zawodowy człowieka jest głównym spoiwem łączącym edukację, zatrudnienie, opiekę społeczną, siłę roboczą oraz rozwój ekonomiczny, a także świadomością, że to spoiwo nie jest wciąż dostatecznie silne.

Programy zarówno twórców polityki, jak i specjalistów od rozwoju zawodowego zawierały następujące wspólne tematy:

• rozwój świadomości pracowników i organizacji,
• solidne wykształcenie jako warunek utrzymania możliwości zatrudnienia,
• drogi jednolitego wykształcenia,
• rola motywacji u praktykantów oraz pracowników,
• satysfakcja z pracy, zaangażowanie i produktywność,
• włączenie tematyki poradnictwa zawodowego do świadomości społecznej.

Podczas gdy poradnictwo zawodowe samo w sobie nie ma większego znaczenia w polityce, wiele wnosi do inicjatywy podniesienia jakości życia oraz jakości wykształcenia i polityki pracy.

Podczas Sympozjum starano się tak „połączyć” programy zarówno twórców polityki, jak i specjalistów od poradnictwa zawodowego, aby nauczyli się oni rozumieć wzajemne konteksty i realia, postrzegali korzyści płynące z tego wewnątrz każdego z krajów, oraz wymienili wiedzę na temat perspektyw, wyzwań i osiągnięć z szerokim gronem międzynarodowych uczestników.

Rdzeń dialogu uformowało 5 głównych kwestii:

• modele polityki oraz ich wpływ na dostęp do usług związanych z budowaniem kariery, do wykształcenia i zatrudnienia;
• wyzwanie postawione polityce i praktyce, aby zgodziły się ze sobą co do rezultatu połączenia wskaźników ilościowych i jakościowych celem osiągnięcia wspólnego sukcesu;
• badania w celu uzyskania konkretnych analiz, które informowałyby podejmujących decyzję;
• rola rządu, sektora prywatnego, społeczeństwa, oraz sektora pozarządowego w dostarczaniu usług związanych z budowaniem kariery;
• standardy wykształcenia doradców zawodowych, które stanowią odbicie różnorodności tego sektora oraz które mają być odpowiedzią na wysunięte kwestie polityki społecznej.

Pierwszy dzień Sympozjum pozwolił delegatom rozeznać, które z państw osiągnęły już pewien poziom zaawansowania i mogą podzielić się swoją wiedzą, a które nadal borykają się z tymi kwestiami. Jakie doświadczenie i wiedza mogą zostać przekazane innym państwom. Co więcej można zrobić we własnym państwie.

Drugi dzień przeniósł się na pole głębszej dyskusji na temat różnorodnych perspektyw polityki i praktyki. Poparcie uzyskały 4 inicjatywy:

1. Zebrać, przeanalizować oraz opublikować dowód na istnienie związku pomiędzy usługami poradnictwa zawodowego a efektami uczenia się oraz ich długoterminowymi skutkami społeczno-ekonomicznymi.
2. Ustanowić organizacyjne standardy jakości. Na bazie pracy państw współpracujących na Sympozjum rozwinąć „międzynarodowe standardy usług”, wskazane dla osiągnięcia dostępu do usług związanych z karierą i wykształceniem oraz szansy na zatrudnienie przez całe życie.
3. Określić (zdefiniować) profesjonalne standardy i fachowość. Na bazie pracy już wykonanej dostarczyć modele zarówno standardów, jak i szkoleń (zwłaszcza szkoleń on-line).
4. Ustanowić systematyczny plan działania, aby ustanowi ćmiędzynarodowe forum dla podtrzymania tej inicjatywy oraz rozszerzyć współpracę międzynarodową, zajmującą się tworzeniem połączenia pomiędzy poradnictwem zawodowym a polityką społeczną.

Entuzjazm oraz tempo całego spotkania były częściowo wynikiem bogatego dialogu pomiędzy państwami oraz działających grup. Były także wynikiem więzi, jaka wytworzyła się podczas Sympozjum. Zostanie ona podtrzymana, ponieważ poszczególne drużyny zainicjowały kontynuację tych działań we własnych państwach.

Kilka państw będzie starało się organizować wewnętrzne sympozja, aby przekazać dalej dialog na temat połączenia poradnictwa zawodowego z polityką społeczną. Ostatecznie może się to przerodzić w międzynarodową dyskusję, planowanie oraz współpracę na odległość.

Inicjatywa zostanie zasilona wizją, która dostrzega, jak istotne jest rozszerzenie dialogu, tak aby obejmował kraje rozwijające się, a także kraje o średnich dochodach. Zasoby wiedzy na temat rozwoju kariery muszą być dzielone. Przesłanie inicjatywy jest jasne – jest to inicjatywa globalna, o globalnym znaczeniu.

Nasza strona internetowa będzie zawierała wszystkie dokumenty, zarówno z Sympozjum 1999, jak i 2001 – będzie rosła wraz z inicjatywą. Będzie ona wynikiem badań, poprzez które będziemy współpracować nad praktycznymi zadaniami, stawiać pytania, przekazywać wsparcie oraz popychać inicjatywy naprzód. Są już plany dotyczące Sympozjum 2003, lecz zanim to nastąpi, jest jeszcze wiele zadań do wykonania.

Lynne Bezanson, Canadian Career Development Foundation